Aan de Lot

Jaaaa!! Ze is er. Ik had nog niet geconstateerd dat ik zo verschrikkelijk voorspoedig 'voortging' of de bom barstte. Nou ja, bijna. Aangekomen op de luchthaven van Toulouse wachtte ik op mijn koffer en net toen ik die op de band zag ploffen, riep een 'CRS' (soort ME) wiens tas dat was, wild gebarend naar een verlaten plastic tasje. Wapperend met armen, rollend met ogen en driftig de massa tot deinzen manend, kwam de paniekzaaier op ons af. Hè get! Ik overwoog een sprintje naar mijn bordeaux rode Delsey maar was toch bang dat monsieur in al zijn opgefoktheid zijn wapen zou trekken. Too young to die. Pfff, anderhalf uur wachten en ik voelde mijn bloeddruk met de minuut stijgen. Ik had ruim twee uur om vanaf de luchthaven met een shuttle naar het station van Toulouse te raken maar dat begon nu te dringen! Ach, wat zijn de 'provincialen' dan véél aardiger dan die Parijzenaars. Een vrolijke monsieur met een smart pheun (want Frans) was mij behulpzaam en begon te zoeken naar (andere) treintijden en het telefoonnummer van Corrie wat ik natuurlijk als doorgewinterde en goed voorbereidde reizigster paraat had. Not.
Om een lang verhaal over ergernis, onmacht en bloeddruk kort te maken: in het zweet mijns aanschijns heb ik de shuttle gehaald én de trein die piepklein was maar aan ons allen plaats bood en fijn voorzien was van geen airco. :). Maar mijn dag kon niet meer stuk. Ik had alles gehaald, mijn arm lag uit de kom en the sweat was popping out of my head maar alle, ik herhaal ALLE franse monsieurs hadden me geholpen met mijn loodzware koffer met gevaar het eigen iele lijf voorgoed te beschadigen. Op een fijn gespierde Denzel Washington na. Die brak niets. Misschien een heel klein beetje mijn hart. U KUNT DAAR NOG IETS VAN LEREN, NEDERLANDSE HONDSVODDEN!

Corrie stond mij op te wachten op het station van Rodez en leek geamuseerd omdat ik Denzel in mijn kielzog meevoerde. Helaas stopte het volgen bij de Suzuki en hebben we met hand geschud node afscheid genomen....

Corrie en biologische gast

Maar toen! Na wat boodschappen bij een Aldi (hmmm) en een Géant (ha!) en het met ware doodsverachting scheuren over smalle haarspeldbochtwegen (moet ik hier straks ook overheen in andermans auto? Whaaa) kwamen we aan bij l'ostal de Cantarel. Ik ben verkocht. Het witte gebouw ligt weliswaar pal aan de weg maar daar is het geen Champs Elysees te noemen, de vogels kwinkeleren en de rivier ruist. Het terras ligt deels vredig te knikkebollen onder een grote marronier en mijn kamer heeft luiken.....

Corrie aan de binnen bar (die we bijna niet gebruiken)

 

We hebben nu één stel gasten. Op de avond van aankomst wilden zij graag bij ons eten en hadden daartoe een tot in detail beschreven menu toegestuurd. Nou, prima hoor. Ze willen alleen biologische groenten, drinken geen koffie maar 'tisane', geen wijn maar 'heeft u abrikozen sap'? En wezen mij berispend op het feit dat cola heel ongezond is. Ze leken bijna overstuur. Zouden ze gedacht hebben dat ik ze het witte poeder in plaats van het bruine vocht aanbod? Of is dit wellicht voor deze grijs en vochtig uitziende mensen hetzelfde? Ze lijken toch te genieten maar een beetje kleur en fleur, een lekkere bel wijn of een goed stuk vlees zou ze geen slecht doen, dunkt me.

Het terras loopt tussen de middag redelijk vol met mensen die 'iets' willen eten. Momenteel bestaat ons aanbod uit een croque monsieur of een salade. Die laatste is een smashing hit en dus ben ik op een holletje, heel frans met een mand aan mijn arm, naar de boer aan de overkant gelopen die heerlijke verse struiken, knollen en komkommers verkoopt. een praatje hier en daar en aller hop, Marie Lise voelt zich weer helemaal thuis in het Franse dorpsleven. Mijn balboekje voor het feest op 25 augustus begint ook al aardig vol te raken. Een zeer Franse meneer uit Nîmes is, naar eigen zeggen, volleerd danseur de salon en die wil de tango met me dansen. Nou, dat wordt wat. Ik zal wat oefenen met Corrie, Jan of Bert, de 'af en toe' tuinman. De Nîmer zal ik natuurlijk alle hoeken van het plein moeten kunnen laten zien! :)                          

De ambulante bakker. Verse baguette. Hmmm
 

Morgen quatorze juillet! Vuurwerk en dansen en gedoe! Het zindert al onder de platanen. Ik zal mijn feestjurk te luchten hangen en mijn knoken losschudden want ook dát is natuurlijk een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent.

En zo kabbelt de Lot en het leven eraan rustig voort. Ik voel me een soort Vianne Rocher ('Chocolat') in dit kleine maar broeierige Franse dorp. Op welke stroom zal ik meegevoerd worden?