Een onverwachte week

Hè?! Om vier uur in de namiddag, het terras is in aanloop naar 'op zijn drukst', zie ik daar ineens mijn teerbeminde schone zwager opduiken met in zijn kielzog zus en kindjes (nou ja....)! Ja ja, ik wist wel dat ze die dag zouden komen maar dat ze er nu al zouden zijn?! De tijd vliegt als je het druk hebt. Whaaa! Wat leuk!
De tafels langs gesjeesd, de mensen voorzien van koel klinkend, fris drinkend, stemmen smerend, razend, flitsend, snel vibrerend, koel, koel, koel, sissende drankjes en daarna lekker erbij en kletsen maar.
Door, nou ja, doordat het kon, heb ik me aangesloten en een soort van vakantiedagen kunnen genieten.

Daar zaten zij. Boven op een muur.
 

's Morgens wel eerst de ontbijtjes doen: tafels dek ik al de ochtend ervoor, na het afruimen al direct, dus: koffie zetten, stokbrood in de oven (het dorp Saint Projet heeft geen bakker, mind you, het heeft eigenlijk niks behalve wat oude krakkemikken, een kerkje en een rivier. Woensdag en zaterdag komt er een soort SRV bakkeres die zichzelf luidruchtig aankondigt door met een door merg en been snijdende snerp van haar aanwezigheid kennis te geven. Voor de niet clevere onder u: zij doet dit met een toeter, niet met haar eigen stembanden. Tenminste, daar ben ik van uitgegaan! :o) Dat brood moet dus even 'opgepiept' en is dan weer zo knapperig als een verse baguette. Enfin, zoetjes en zoutjes op tafel, en de gasten kunnen de dag met een gevuld buikje beginnen. Ik voeder mezelf met muesli met yoghurt, in de keuken, of een stuk stokbrood als ik zin heb in het substantiëlere knaagwerk. 

St. Barthem. Waar het brocante festijn plaatsvond.

Als iedereen tussen de kruimels is uitgeklommen (nadeel van stokbrood, je kunt met de resten een klein grachtje dempen) ga ik 'quick quick' (dat zei mijn au pair mevrouw honderd jaar geleden altijd) de resten van het slagveld wegwerken, afwasmachine aan en allez hop: met iets anders aan de slag. Dat was nu: mee boodschappen doen. Hebben jullie dat nu ook; dat je je zo kunt verliezen in buitenlandse supermarkten? Heerlijke shampoos (ik ben fan van Jacques Dessanges), geurige douchespulletjes (Le petit Marseillais, quoi d'autre?), kruidenmixjes die je hier niet hebt (denk ik dan, in Nederland sjees ik door de tent dus ik weet helemaal niet exact wat er allemaal te koop is. Figuurlijk natuurlijk dan weer wél. Dat spreekt), aansprekende oliën (voor in de pan én op je vel), geinige kommetjes, slippertjes waarvan je weet dat ze na een week dood zijn maar oh, wat zijn ze beeldig en wat staan ze sexy, snaaierijen die eigenlijk toch altijd wat droger uitpakken dan de smeuïgheid van het Hollandse gebak. Ach, ik ga los als ware het het paradijs van Boucheron op de Place Vendôme (zoek gerust op) (:)). Hoewel ik bij laatstgenoemde nog geen half schakeltje heb voor de prijs waar ik nu een kar vol scoor. Wat ben ik toch eenvoudig gebleven. En zo gauw tevreden.

Bon ap'!

Afdwalen is my middle name want eigenlijk wil ik natuurlijk vertellen over het Lot van de lely's dat zo aardig aan het mijne verbonden was, die zonnige week. De eerste avond aten wij bij Marie. Zo heet het ook: 'Chez Marie'. Marie is een klein Frans wijfje dat een snoezig uitspanninkje drijft in een dorp dat op raadselachtige wijze 'GRAND Vabre' is genoemd. Ik heb me suf geprakkezeerd maar er is echt niks grands te bespeuren in de wijde omtrek.

Zou dit de Grand Vabre zijn?

Bij Marie. Lieflijk hè?

Het dorp telt 414 zielen, volgens Wiki en dat kunnen we met gemak verdubbelen tijdens de zomermaanden wanneer driekwart van de Volendamse bevolking deze Vabre frequenteert. Maar goed, allemaal oninteressant geneuzel. Wat deden wij zoal ondanks temperaturen van ruim boven de dertig graden? Wij togen, zonnig gehumeurd en recht van lijf en leden, en natuurlijk op het heetst van de dag, naar onder andere het middeleeuwse dorp Conques. Gelegen op de route naar Santiago de Compostella (die dag ontspoorde er een trein) vlogen de pelgrimsstokken en Sint Jacobsschelpen ons om de oren.

De zusjes op pelgrimstocht.  

 Gelukkig zat daar ook een zoetgevooisde, charmant ogende minstreel hedendaagse songs te kwelen. Ah! Mijn dag was goed. Het voelde als thuis (Parijs zat vol met dit soort types en ik maakte deel uit van deze scene dus fluks in de buidel getast ter beloning én (h)erkenning). Wat slenteren door de pittoreske straatjes (ik vraag me op dit soort plekken altijd af: waar en hoe m.b.t. de rolstoelgebruiker?! Ohhhh!) en dan lekker een pizzapunt op het kerkhof want daar is wat schaduw.

Een ander niet te missen hoogtepunt was het eetfestijn in Saint Barthem. Allemaal kraampjes die lokale brouwsels verkopen (Aligots bijvoorbeeld: een smurrie van aardappelpuree vermengd met kaas. Heerlijk maar vrij 'voedend', netjes uitgedrukt. Het zou zo maar kunnen dat er ook huizen mee gebouwd worden. Ik sluit het serieus niet uit). Na aanschaf zet je je aan één van de lange tafels, geperst (in ons geval) tussen Frans sprekende Belgen, ook wel Walen genoemd, en Nederlanders van het type 'bakfiets, zonen Storm en Knut, jurkje King Louis en 'oh, we hebben toch zulke heerlijke wijnen ontdekt op een klein domaine waar nog geen toerist ooit kwam', jammer dat ze zo belabberd Frans spraken. :). Maar wat hebben we genoten! Zo gezellig en zo heerlijk zwoel en licht naar pis meurend want dat is ook zo 'echt Frans'. Nee serieus, het was een top avond.

Een verdwaalde pelgrim

De dag dat het de zondvloed leek, zijn we lekker gaan toeren. Helaas zijn wij gespeend van het talent om leuke dorpjes te ontdekken en mooie weggetjes in te slaan. Nee, wij komen uit in stinkende riviermondingen met uitgewoonde industriële resten en macaber uitziende, afgefakkelde boomresten (dat is wat je dan hoopt) (O nee, dat was in de Veneto: 'Waar zijn nu die roze flamingo's en waterlelie velden'?). Maar wat we door het regengordijn wél zagen waren twee reebruine ogen waar een hert aan vastzat, een eekhoorn die een droog heenkomen zocht, menig verwaterde pelgrim en een soort, eehhh. Ding. Zoiets als 'wat ruist daar door het struikgewas, het is een...'. Je hebt, vaak in buitenlanden, van die felgekleurde, vaak oranje, harige soort slangen/rupsen met prikoogjes die aan een visdraadje uit een glas worden getrokken. Nou; dát zagen wij de weg oversteken alleen niet oranje.    

Joehoe! Wij zijn het!

Maar toen brak de zon door, verlieten wij licht naargeestig Aurillac (ook weer zelf ontdekt) en blubberden wij ons een weg door de marché au brocante (Hans en ik in verrukking terwijl de schimmellucht van de oude meuk ons de adem benam. Lou er misprijzend mompelend achteraan. Om over Maarten maar te zwijgen. Frédérique, alias Fredje, at een suikerspin en snorde tevreden). Tot mijn immense vreugde vond en kocht ik een superbeeldig, met de handgeborduurd tafelkleed in héél zacht oud roze. Zoals jullie weten ben ik nogal klein behuisd dus het gaat over mijn bed. Mijn tafel is een vierde hiervan. Ik ben er gelukkig mee!

En lekker gegeten hebben we ook bij Lion d Or in Entraygues. Met gepaste trots vermeld ik dat we dit schattige dorp zélf hebben gevonden én, met slechts een kleine tip van een niet lokale, ook het restaurant! Ja, wij leren het nog wel eens.

Eten bij de Gouden Leeuw

En zo kwam er langzamerhand een einde aan het verblijf. Ik verluchtig met wat foto's en sluit deze lange episode af met een welgemeende 'au revoir'!    

La Vizelle

 

 

 

Druk! En hógedruk!

Op de tweede nacht van mijn verblijf, inmiddels elf nachten geleden, deed zich iets voor: ik ben door het bed gezakt! Natuurlijk werden er de volgende dag door de plaatselijke roedel Jean Pierres en Claudes met geknipoog en 'pikante' opmerkingen, allerlei 'choses' gesuggereerd. Helaas messieurs, uw fantasie is levendiger dan de realiteit. Het was een stompzinnigheid van de constructie van het bed. En omdat ik dat verschoven had, had de stompzinnige constructie het begeven. Nou, daar lig je dan, slaapdronken, je afvragend wat er in 's hemelsnaam gebeurd is en dan ook nog bedenkend hoe je de rest van de nacht door moet. Gelukkig had ik nog geen gasten in de kamer onder me, en ook de gang heb ik voor mij alleen, dus na een poosje schuiven en verplaatsen en het matras op de grond trekken, kon ik mijn schoonheidsslaapje voortzetten. Daarbij is er in een huis met 17 kamers altijd nog wel een ander bed en nu slaap ik dus heerlijk op een nieuw onderstelletje.

Filo ansjovis

Van lekker eten moet ik lachen

Het terras van les terrasses

Daarnaast, het is de Facebookers onder u niet ontgaan, hebben wij een groep Volendammers over de vloer. Eerst een viertal, zij zouden eigenlijk zondag weer vertrekken. Meneer is royaal in álles. Op zijn zevenenveertigste kon hij stoppen met werken en nu geniet hij van de geneugten des levens waaronder flinke hoeveelheden witte wijn en het inlassen van een 'schoenendag' voor zijn reisgenoten ('zoek maar wat leuks uit'), zijn auto, een zwarte Mercedes S (door navraag geleerd, van mij hadden jullie anders alleen gehoord dat het een 'zwarte auto' betrof) van een ongeëvenaarde luxe, Van binnen alles notenhout en rundleer wat de klok slaat. Het zoeft en vlieg nog net niet en vandaag gingen Corrie en ik mee voor een ritje. :). Mevrouw Volendam moest eerst wat wennen aan onze eenvoudige herberg. 'Waar is de lift' (niet zo'n gekke vraag als je de koffers zag) en iedere dag schone handdoeken graag. Inmiddels is ze helemaal aangepast en draait ze zelfs wasjes die bestaan uit 4 polo's van meneer waarmee de hele trommel is gevuld. Het andere echtpaar (hij is een broer van de weldoener) zit in het leer. En dan niet van bankstellen.... ;). Een fraai stel maar je kunt ze erbij hebben! De vrouw van de broer is een 'jas'; oorspronkelijk niet uit Volendam. Het leerproces is hier schier onuitputtelijk!
Donderdag kwamen er 5 volwassenen bij met hun 6 (relatief jonge) kinderen. Plus nóg een stel uit het palingdorp. Super lief, echt allemaal, maar wát een invasie!!! Corrie en ik hebben alle zeilen moeten bijzetten om de boel te laten reilen en zeilen en niet in elkaars vaarwater te zitten (deze woordspelingen gerelateerd aan de herkomst van onze gasten. een oplettend lezer was dit natuurlijk al opgevallen). De temperaturen hier komen ruim boven de dertig graden. l'Ostal aan de Lot werd zo langzamerhand een snelkookpan. Maar omdat ze wilden BBQen en wij uitgenodigd waren, stroomde er niets over. 

 

Gezellig aan de BBQ

Het feest van Quatorze juillet had ik even aan me voorbij laten gaan. Ik was kapot. Schuim tussen de billen en sterretjes voor de ogen. En dat was precies wat dat feest te bieden had, want het was allemaal vuurwerk wat de klok sloeg en daar had ik echt meer dan genoeg van gehad.

Maar nu hebben we de verjaardag van Claudette gehad en dat was me toch ook een party zeg. Een grote tent, al dagen van te voren opgezet, aan de rand van de rivier. Een heerlijke maaltijd viel ons ten deel. Ons? Ja, ik mocht ook komen, als invitée van Corrie. En natuurlijk werden na het eten onvervalste Franse klassiekers aangeheven. Het zijn wel conservatieve tuttenbellen hoor, die Fransen. Maar toch: gezellig! En zó elegant, die Françaises. Not.

Tussendoor hebben we nog kans gezien om samen een hapje te eten bij 'Les Terrasses'. Een restaurant uit het wat betere segment. Amai, dâ was lekker (ik zit momenteel op het terras en een paar Belgische meisjes is naast me neergestreken)! Als voorafje had ik een filodeegje gevuld met ansjovis en troepjes, hoofd een verrukkelijke magret de canard en toe een glaasje met ananas sap achtig iets en geconfijte ananas ernaast. Mjammie.

Het is nu maandag. 'De Volendammers' zijn er nog. Ze blijven tot woensdag. Ik zal ze missen! Wil 'de weldoener', nam vandaag een heerlijke zak pruimen voor me mee. Of liever, een zak heerlijke pruimen. dat is toch lief?
En dan morgen Lou, Hans en de kinderen! Ik verheug me er zeer op en hoop dat we wat leuke dingen samen kunnen doen. En nu ga ik naar bed. Het paardje is moe. Oh nee, dat was de tekst van Vaslav.

Tot later! O! Ik heb ijsvogeltjes gezien, ze zitten hier naast het huis, aan de rivier. Wat zijn die mooi! 
              

In Conques. Met de Mercedes S

Bon anniv'!

'Sur le pont, d'avignon, on y danse...'

De 'burgemeester' en de vrouw van iemand anders.  

'De A van... :)'



Daniel bedient de knoppen



Aan de Lot

Jaaaa!! Ze is er. Ik had nog niet geconstateerd dat ik zo verschrikkelijk voorspoedig 'voortging' of de bom barstte. Nou ja, bijna. Aangekomen op de luchthaven van Toulouse wachtte ik op mijn koffer en net toen ik die op de band zag ploffen, riep een 'CRS' (soort ME) wiens tas dat was, wild gebarend naar een verlaten plastic tasje. Wapperend met armen, rollend met ogen en driftig de massa tot deinzen manend, kwam de paniekzaaier op ons af. Hè get! Ik overwoog een sprintje naar mijn bordeaux rode Delsey maar was toch bang dat monsieur in al zijn opgefoktheid zijn wapen zou trekken. Too young to die. Pfff, anderhalf uur wachten en ik voelde mijn bloeddruk met de minuut stijgen. Ik had ruim twee uur om vanaf de luchthaven met een shuttle naar het station van Toulouse te raken maar dat begon nu te dringen! Ach, wat zijn de 'provincialen' dan véél aardiger dan die Parijzenaars. Een vrolijke monsieur met een smart pheun (want Frans) was mij behulpzaam en begon te zoeken naar (andere) treintijden en het telefoonnummer van Corrie wat ik natuurlijk als doorgewinterde en goed voorbereidde reizigster paraat had. Not.
Om een lang verhaal over ergernis, onmacht en bloeddruk kort te maken: in het zweet mijns aanschijns heb ik de shuttle gehaald én de trein die piepklein was maar aan ons allen plaats bood en fijn voorzien was van geen airco. :). Maar mijn dag kon niet meer stuk. Ik had alles gehaald, mijn arm lag uit de kom en the sweat was popping out of my head maar alle, ik herhaal ALLE franse monsieurs hadden me geholpen met mijn loodzware koffer met gevaar het eigen iele lijf voorgoed te beschadigen. Op een fijn gespierde Denzel Washington na. Die brak niets. Misschien een heel klein beetje mijn hart. U KUNT DAAR NOG IETS VAN LEREN, NEDERLANDSE HONDSVODDEN!

Corrie stond mij op te wachten op het station van Rodez en leek geamuseerd omdat ik Denzel in mijn kielzog meevoerde. Helaas stopte het volgen bij de Suzuki en hebben we met hand geschud node afscheid genomen....

Corrie en biologische gast

Maar toen! Na wat boodschappen bij een Aldi (hmmm) en een Géant (ha!) en het met ware doodsverachting scheuren over smalle haarspeldbochtwegen (moet ik hier straks ook overheen in andermans auto? Whaaa) kwamen we aan bij l'ostal de Cantarel. Ik ben verkocht. Het witte gebouw ligt weliswaar pal aan de weg maar daar is het geen Champs Elysees te noemen, de vogels kwinkeleren en de rivier ruist. Het terras ligt deels vredig te knikkebollen onder een grote marronier en mijn kamer heeft luiken.....

Corrie aan de binnen bar (die we bijna niet gebruiken)

 

We hebben nu één stel gasten. Op de avond van aankomst wilden zij graag bij ons eten en hadden daartoe een tot in detail beschreven menu toegestuurd. Nou, prima hoor. Ze willen alleen biologische groenten, drinken geen koffie maar 'tisane', geen wijn maar 'heeft u abrikozen sap'? En wezen mij berispend op het feit dat cola heel ongezond is. Ze leken bijna overstuur. Zouden ze gedacht hebben dat ik ze het witte poeder in plaats van het bruine vocht aanbod? Of is dit wellicht voor deze grijs en vochtig uitziende mensen hetzelfde? Ze lijken toch te genieten maar een beetje kleur en fleur, een lekkere bel wijn of een goed stuk vlees zou ze geen slecht doen, dunkt me.

Het terras loopt tussen de middag redelijk vol met mensen die 'iets' willen eten. Momenteel bestaat ons aanbod uit een croque monsieur of een salade. Die laatste is een smashing hit en dus ben ik op een holletje, heel frans met een mand aan mijn arm, naar de boer aan de overkant gelopen die heerlijke verse struiken, knollen en komkommers verkoopt. een praatje hier en daar en aller hop, Marie Lise voelt zich weer helemaal thuis in het Franse dorpsleven. Mijn balboekje voor het feest op 25 augustus begint ook al aardig vol te raken. Een zeer Franse meneer uit Nîmes is, naar eigen zeggen, volleerd danseur de salon en die wil de tango met me dansen. Nou, dat wordt wat. Ik zal wat oefenen met Corrie, Jan of Bert, de 'af en toe' tuinman. De Nîmer zal ik natuurlijk alle hoeken van het plein moeten kunnen laten zien! :)                          

De ambulante bakker. Verse baguette. Hmmm
 

Morgen quatorze juillet! Vuurwerk en dansen en gedoe! Het zindert al onder de platanen. Ik zal mijn feestjurk te luchten hangen en mijn knoken losschudden want ook dát is natuurlijk een hoogtepunt dat zijn weerga niet kent.

En zo kabbelt de Lot en het leven eraan rustig voort. Ik voel me een soort Vianne Rocher ('Chocolat') in dit kleine maar broeierige Franse dorp. Op welke stroom zal ik meegevoerd worden?


  

De laatste dagen....

Waren drúk! Ik zie zo ongeveer sterretjes maar; alles is klaar, opgelost, weggewerkt, onder het tapijt geschoven, in de koffer en bij de kapper achter gelaten. Dus: La France, j'arrive!

22 kg

Bescheiden gepakt hè? Voor twee maanden?! Maar tot de nok toe gevuld met luchtige niemendalletjes want die hoop ik alleen nodig te hebben. Daarbij, ik ga niet naar Timboektoe dus ik ga me daar te buiten aan heerlijke Franse shampoos, smeersels en andere geurige zaken.
Ik moet straks maar wel even wegen.....

Tussen het rennen en vliegen door, heb ik mij de geneugten van het platteland goed laten smaken. Cher M was (is) zeezeilen en dus paste ik op huis en haard en ook mijn Jip was alvast mee.
Zij voelt zich stoer door met de snelheid van het licht door het pand te sjeesen en durft ook af en toe een poot in de wei te zetten. Maar alleen als de drie gratiën, zij horen hier tenslotte, veilig in de bijkeuken zitten. Als een panter loert en sluipt zij rond, smekkend kijkend naar de kippen en haar kuikens. Ai. Ik hoop dat ze niet geteld zijn.... ;)

Huis, haard, Jip

En met dit fraaie weer wordt er ook gehooid. De heer des huizes baalde (geen baal op de hooizolder straks) want dit is juist een favoriet op het lijstje 'holadijé, het buitenleven is hoezee'. Edoch.
Mij heeft de aanblik van al dat groen gelardeerd met vacht en veer, toch wel een beetje meer in 'zen' gebracht.
Ik sta zo ongeveer stijf van de adrenaline en dan is wat gewuif van lover rustgevender dan gillende taxi's en grijs beton. Nu moet ik toegeven dat dat ook niet heel overvloedig aanwezig is in het Puttense maar toch!
En zojuist mijn koffer even gewogen: 22 kilogram. Nou, netjes hè?! :).



Horen jullie de vliegen zoemen....?



Kees en Bas bespreken de hooistand. Het ligt er weer mooi bij dit jaar!

Ik geloof dat een aantal mensen dachten dat ik vandaag zou vertrekken. Kan hoor. Ik ben misschien niet helemaal klip en klaar geweest de laatste paar weken... mea culpa dus. Maar voor de duidelijkheid: morgen om 06:15 gaat de vermaledijde wekker en smijt ik fluks wat hooi en mais en vleesbrok links en rechts, stuif ik onder de douche door , kieper een kop Nespresso naar binnen en hoop nog tijd te hebben voor een bakje muesli. En dan! Auto, trein, vliegtuig, shuttle (daar dan eigenlijk 'navette'), trein, auto en 'à la maison'!
Dus lieve mensen, ik zou zeggen: adieu. Ik zie jullie in St. Projet, een gehuchtje aan de Lot in het zuidelijk deel van de Auvergne waar ik de komende zeven weken ga vertoeven. J'espère de vous revoir!

Starten, botsen en opnieuw beginnen.

Zo! Dat was me het weekje wel weer. Net lekker zachtjes aan begonnen met voorbereiden voor mijn twee maanden aan de Lot, tipt vriendin Sabine me: 'Mar, heb je die vacature gezien, echt iets voor jou!' Ja, ze heeft gelijk. Dit is 'mijn ding' (blèèèh); mooie waar (halfedelstenen, wie wil daar nu niet met zijn handen aan zitten?!), niet te zwaar voor mijn fysiek toch wat geteisterde lijf én op (halfedel) steenworp van mijn Villa Krakelbont. Dus erop af! En na een prettig gesprek of twee, mag ik per 1 september aanschuiven in een riet gedekt atelier aan de rand van het bos om agaat, zoetwaterparel, Thais zilver en nog veel meer prachtigs aan de man te brengen. Hoe bofferig kan een mens zijn?



Maar in de bocht school het kwaad. Zingend van geluk en vrolijk in mijn zeerover, vrijheid op wielen, walk in closet en verlengstuk van mijn Villa, zoefde ik door de regen, zomer 2013, over 's Herenwegen. En daar zoefde ene Mark net zo vrolijk maar dan de andere kant op..... De weg was warm, de weg was nat... BOEM! KNAL! Heel erg BENG! En dat was dat.... Zeerover dood, ik bont en blauw en tot tril lip toe geschrokken. En verdrietig omdat ik afscheid moest nemen van mijn betrouwbare, comfortabele zeegroene Rovertje. :(. Op zoek naar een ander metalen maatje, dat moet van goede huizen komen! 

Nog anderhalve week. Dan pak ik mijn biezen, het vliegtuig en de trein en ga eens kijken wat de Lot mij voor 8 weken te bieden heeft. Corrie runt daar een chambres d'hôtes, www.lostal.net en ik ga haar helpen. Bedjes opmaken, ontbijtje verzorgen, af en toe koken, bedienen op het terras aan de rivier, kletsen met de gasten en óók luieren, lezen en slapen. Een werkvakantie comme on dit. En ik heb zin! En fingers crossed dat de zomer daar ook echt zómer is!    

Ik houd jullie op de hoogte van mijn LOTgevallen. Hoop op veel lezers en veel reacties, dat vind ik gezellig. En als jullie zin hebben om langs te wippen: bienvenue (pas chez les Ch'tis)!

A plus. XXX